Ode aan de gestaagheid
Gestaag groeit een park, het gras ontkiemt, de bomen worden groter, de doorkijkjes ontstaan.
Gestaag werk je aan meesterschap, oefenen, oefenen, doorzetten, even pauzeren, het weer oppakken, feedback vragen.
Gestaag bouwen we kathedralen, op een krachtplek, op fundamenten van een Romaans kerkje, een zijbeuk erbij, aanbouwen met kenmerken van de tijdgeest.
Gestaag ontstaat vertrouwen, na een kennismaking de tweede ontmoeting, voorzichtig laat je meer van jezelf zien.
Gestaag ontstaat een oeuvre
Een netwerk
Een vriendschap
Een stad
Een maatschappij
Een duin.
Gestaag ontstaat kwaliteit.
Gestaagheid is traag en niet sexy.
Het verkoopt niet.
Het geeft geen adrenaline kick.
Het kost moeite tijd vrij te maken voor vertragen en verstillen.
Te wachten op wat zich aandient.
Het is ongemakkelijk.
Gestaagheid lijkt minder goed te lukken in deze tijd.
Haast daarentegen is wel zichtbaar.
Een onnadenkende pennenstreek en een bezuiniging is een feit.
Evalueren kost teveel moeite en tijd.
Een hamerslag en een wet is zonder degelijke bespreking door de Tweede Kamer.
Verontwaardiging over een incident leidt tot verlies van zicht op het grote geheel.
We zijn angstig omdat we voelen dat we verliezen wat we met moeite hebben opgebouwd.
Maar we zien vaak niet dat de oorzaak van het verlies onze eigen korte termijn reflexen zijn.
We kunnen niet meer wachten, we willen het nu.
En daarmee raken we uit balans.
En het grote geheel beweegt gestaag door.
Gestaag stijgt de zeespiegel.
Gestaag verdwijnt de biodiversiteit.
Gestaag neemt de temperatuur toe.
Gestaag smelten de ijskappen.
Gestaag verdwijnen de tropische regenwouden.
Bewegingen die voorbij het zicht van een of twee of drie generaties gaan.
Totdat je erbij stilstaat, goed kijkt en ziet.
En durven we dan de realiteit onder ogen te zien?
Durven we dan te vertragen, tegen de urgentie van onze angsten in?
Durven we alle stemmen te horen, ook de ongehoorde?
Durven we de minderheidsstem kracht bij te zetten ten koste van ons eigen comfort, omdat de minderheidsstem de aanjager van ontwikkeling is?
Durven we eerst de tijd te nemen voor een analyse voordat we met oplossingen komen?
Durven we samen de tijd te nemen om inzicht te krijgen in onderliggende patronen om dan te zien welke oplossingen een duurzame ontwikkeling stimuleren?
Kunnen we het opbrengen aandachtig luisterend onze diepere behoeften te horen?
Vertragen we om ons innerlijke kompas te raadplegen?
Nemen we de tijd om in een cirkel bij elkaar te zitten en te luisteren naar wat er écht speelt?
En kunnen we er dan bij blijven dwars door het ongemak heen?
Als we kiezen voor kwaliteit en voor liefde voor alles wat leeft, dan JA.
Laten we de gestaagheid op het schild heffen.
Laten we ervoor pleiten.
Laten we het noemen als een optie.
Laten we ons verlangen ernaar uitspreken.
Laten we beredeneren dat het bijdraagt aan duurzame ontwikkeling.
Laten we uitleggen dat het ten goede komt aan ons welzijn.
Laten we uitnodigen tot het gestage proces in de wetenschap dat we daarna kunnen versnellen.
Eén ding hebben we mee: de desinteresse van de snelle gelukszoeker. De onaantrekkelijkheid op het eerste gezicht, behoedt het voor kaping voor het snelle gewin.
Gestaagheid is voor de aanhouder, de worstelaar, de mens. Niet sexy maar wel écht.